پ) نغمه های عارفانه: این نغمه ها به وسیله دراویش پیرو طریقه قادریه و نقشبندیه در اعیاد و مراسم مذهبی و اغلب به شکل گروهی اجرا می گردد. قطعاتی چون «بابا طاهری»، «مولود نامه» و «زیارتنامه» که توسط صوفیان در خانقاه اجرا می گردد به این گروه تعلق دارند.

ت) نغمه های بزمی: این نغمه ها در مراسم عروسی و شادمانیها در قالب ترانه هایی مانند«هیارهیار»، «مبارک با» و «آمان آمان» اجرا می گردند.

3- هوا (پرده): گسترده ترین بخش موسیقی تالش، نغمات بدون کلام یا «هوا» ها و پرده ها هستند. این بخش از موسیقی تالش نیز بر حسب مضمون به گروههای مختلفی چون وصفی، رزمی، بزمی وغیره تقسیم می شود. «نی» یا «لَ لِه» رایج ترین سازی است که این بخش از نغمه ها را ایفا می نموده، لیکن امروزه از نوازندگان این ساز اثری باقی نمانده است.« نی لبک» نیز در برخی از مناطق  وظیفه اجرای این نغمه ها را به عهده دارد. در منطقه تالش «هوا» های مختلفی شنیده می شود که عناوین برخی از آنها به این شرح است: «ریه پرده»، «شتره زنگ» یا «شتر زنگی»، «پاییزه هوا»، «ورزا جنگ»، «دوشه هوا»، «کیجه پرده» و ...       

4- ساز های رایج: سرنا، تنبوره، نی(لَ لِه)، دایره و لبک(نی لبک) از جمله سازهایی هستند که طی نیم قرن گذشته در مناطق تالش نشین رایج بوده اند. امروزه از سرنا و تنبوره اثری دیده نمی شود. نی(لَ لِه) و دایره را می توان از جمله سازهای رایج امروز در مناطق تالش نشین ایران دانست که به انتظار نشسته اند تا زمان انقراض آنها نیز برسد. نواختن لبک را نیز می توان یادآوری شیوه ای از نوازندگی لَ لِه توسط نوازندگان کهنسالی دانست که دیگر توانایی دمیدن در لَ لِه را ندارند و ایام پایانی عمر خود را با لبک مشغولند.